Wie is de man achter de natuurfoto van het jaar?

⏰ Leestijd: 4 minuten

Gino Symus: een verhaal van passie

In het dagelijks leven runt hij samen met zijn vrouw een banketbakkerij. Maar het leven van Gino Symus speelt zich vaak af op bodems ver beneden dit bovenaardse bestaan. Al een kinderleven lang – 18 jaar – maakt hij onderwaterfoto’s. Hij heeft er ondertussen tienduizenden gemaakt, nee: honderdduizenden, nee: meer dan een miljoen. ‘Iedere week ga ik wel op pad. Dan maak ik gemiddeld zo’n 1500 foto’s, dus reken maar uit’. Een snelle rekensom leert dat de laatste schatting van een miljoen inderdaad de beste schatting is. En tussen die miljoen is er natuurlijk ook één uit een miljoen. De foto van een zwangere steurgarnaal, omringd door aasgarnaaltjes en in het licht van de zon, is misschien wel die foto. Gino maakte de foto op een zonnige namiddag bij het gemaal van Dreischorre aan het Grevelingenmeer. De foto won de WWF-Frans Lanting Photo Award 2018, een felbegeerde prijs in de natuurfotografie. Het is voor ons bij Ringfoto aanleiding voor een interview.

Is dit uw één uit een miljoen?
‘Het is zeker wel één van de mooiste. Ik had ook drie keer geluk: eenmaal met het licht, tweemaal met het zwanger zijn van de garnaal, driemaal met de garnaaltjes die eromheen zwemmen. Bij elkaar heb je een Circle of Life verhaal. Ik ben er erg blij mee, maar ik heb ook andere mooie foto’s gemaakt. Zo vind ik een foto van een walvishaai ook erg mooi.’

 

Een walvishaai in Cenderawasih Bay, Indonesië (1e prijs walvishaaiwedstrijd Deep Visions, 3de plaats Nelosfestival (Belgisch kampioenschap))

Hoe bent u ermee begonnen?
‘Het begon met duiken. Dat doe ik dus ook al langer dan dat ik fotografeer: zo’n 22 jaar. Pas na een paar jaar duiken kwam ik via kameraden in aanraking met de fotografie. Dat ben ik toen ook gaan doen en heb dat altijd fantastisch gevonden. Na heel wat jaren dit te hebben gedaan, gaven een paar kameraden me het advies om een foto in te zenden naar een competitie. Eigenlijk heb ik veel aan hen te danken. Zij doen ook vaak mee aan competities en winnen dan ook prijzen. Uiteindelijk wordt de duikwereld, naarmate je verder komt, ook een klein wereldje. Iedereen kent elkaar.’

Duikt u dan ook samen met deze kameraden?
‘Vaak wel, maar ik ga ook vaak alleen op pad.’

Is dat niet gevaarlijk?
‘Dat valt wel mee hoor. Ik vergelijk het altijd met autorijden. Als je met 80 kilometer per uur door een woonwijk rijdt, dan is dat ook gevaarlijk. Maar als je normaal en bewust van de gevaren in de auto zit, dan is het niet zo gevaarlijk. En zelfs als je in de problemen komt, is het zo dat als je rustig blijft het dan wel goed komt. Het is belangrijk om niet in paniek te raken.’

Bent u bekend met collega’s of vrienden die in gevaar zijn gekomen?
‘Nee, gelukkig niet. Maar in mijn dorp is wel een keer een duiker omgekomen. Die is toen samen met een andere duiker in water met hoge golven gegaan. En dat is natuurlijk gevaarlijk, daarmee moet je altijd oppassen. Ze kwamen in de problemen. Eén kon nog wegkomen, maar de ander heeft het spijtig genoeg niet gehaald.’

Kende u deze duiker?
‘Nee, ik heb hem niet gekend. Maar het was en het blijft een tragisch.’

Een babyzeehond in Montery Bay, California (Topfoto Pav Tachov (Tsjechië); 1e plaats Feïsme Straatsburg; Grand Prix – Festival de l’images sous-marine d’Hyères (Hyères – Frankrijk); Coup de Coeur – Festival de l’image sous-marine de Nouvelle Calédonie Goud op het Nelosfestival (Belgisch kampioenschap); 1e ACNC Photo Contest – Audubon Community Nature Center.

Heeft u een keer iets geks gevonden?
‘Wel heb ik een keer een tragisch geval meegemaakt. Ooit ben ik namelijk een dode hond tegengekomen. Hoe de hond onder het water terecht is gekomen, dat weet ik niet. Dit was in Zuid-Afrika. Verder ben ik ooit op een brandkast gestuit.’

Wat zat er in die brandkast?
‘Geen idee.’

U heeft het niet meegenomen?
‘Nee, haha. Dat ding was veel te zwaar. Het is naar alle waarschijnlijkheid daar maar gedumpt, zodat mensen ervan af konden zijn.’

Komt u nog veel afval tegen?
‘Ja, dat hangt af van waar je gaat duiken. In Canada is het water heel schoon, maar in Indonesië is het echt een ramp. Ik ben daar een paar keer geweest, maar daar lag toen een meter aan plastic. Dat was echt verschrikkelijk.’

En doet Nederland het een beetje goed?
‘Nederland valt gelukkig wel mee. Je ziet wel vaak plastic – het plastic probleem is onder het water heel goed te zien – maar het is lang niet zo erg als het in Indonesië is. Dat was echt niet goed. Misschien dat ze daar geen statiegeld hebben en dat dat het probleem zou kunnen verhelpen. Ik weet het niet.’

Uw grootste voorbeeld?
‘Alex Mustard. Wat hij met een camera kan: dat is fantastisch, werkelijk waar schitterend.’

Heeft u nog andere hobby’s?
‘Mijn twee hobby’s zijn echt het duiken en het fotograferen.’

Ah, en gelukkig zijn die goed te combineren.
‘Die zijn uitstekend te combineren!’

‘Zeesterren met Zonnestralen’ genomen op een late namiddag met de beste zon in Nanaïmo, in British Colombia (Canada), 1ste plaats –UW pixels shoot-out; 1ste plaats – Duikvaker (NL) – Duiken in beeld -categorie buitenland; 3de plaats – colour- Feisme Straatsburg; 3de plaats groothoek- Prix Manta de Bronze – Nouvelle Calédonie